لواحق الجهالة و الذنوب ، فى اعتقاداتهم و اعمالهم : « براى چيست كه مىبينم مردم را هنگامى كه در شب طعامى نزدشان حاضر كنند حتما چراغ مىافروزند تا ببينند چه غذايى در شكم خود وارد مىسازند ؟ ولى به غذاى روحشان اهميت نمىدهند ، و چراغ عقل را به وسيله علم روشن نمىسازند ، تا از عوارض جهالت و گناهان در اعتقادات و اعمال سالم بمانند » ( 1 ) . نظير همين معنى را فرزندش امام مجتبى ع فرموده : عجبت لمن يتفكر فى ماكوله ، كيف لا يتفكر فى معقوله ، فيجنب بطنه ما يؤذيه ، و يودع صدره ما يرديه : « عجب دارم از آنها كه به غذاى جسم خود مىانديشند ، اما در غذاى روح دقت نمىكنند ، خوراك زيانبار را از شكم خود دور مىدارند ، اما قلب را با مطالب مهلك آكنده مىكنند » ( 2 ) . 5 - بعد به خاطر بياورد كه صيحه گوشخراش محشر همه را از خواب مرگ بيدار مىكند ، و انسان را در برابر اعمالش قرار مىدهد و آن چنان اوضاع محشر هولناك است كه انسان عزيزترين عزيزانش را فراموش مىكند ، بايد بينديشد آيا امروز كارى مىكند كه در آن روز چهره اى خندان و مسرور و نورانى داشته باشد ، يا چهره اى زشت و عبوس و تاريك ؟ و از هم اكنون خود را براى آن روز آماده كند . خداوندا ! به ما توفيق خودسازى مرحمت كن . پروردگارا ! ما را از غذاى جانپرور روحى محروم مفرما . بار الها ! پيش از صيحه محشر ما را از خواب گران بيدار نما . آمين يا رب العالمين پايان سوره عبس

--> ( 1 و 2 ) سفينة البحار جلد 2 صفحه 84 ماده طعم .